โอกาสทางการศึกษา
มีแค่เพื่อนๆไม่กี่คนที่จะซ้ำชั้น
มีแค่เจคนเดียวแหละมั้ง อืมๆ แล้วก็น้องผึ้งกับเมะยังเด็กอยู่

ส่วนพวกแก่ๆที่เหลือ

วันๆก็พยายามจะอ่านหนังสือ ๕๕๕
อ่านเฉยๆนะ  ไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรเลย

กลับไปแต่ละคนก็คงเหลือเวลาอีกไม่มาก
ที่จะตัดสินอนาคตชีวิตมหาวิทยาลัย

บางคนรู้เป้าหมาย สิ่งที่ต้องทำก็มีเพียงการพยายามไปสู่เป้าหมายนั้น
แต่บางคนที่ยังไม่รู้เป้าหมาย สิ่งที่ต้องทำก็มีมากขึ้น

การที่เราไม่รู้เป้าหมาย  มันทำให้เราต้องพยายามแบบเคว้งคว้าง
พยายามจะจับทุกสิ่งที่ผ่านมา  เพื่อจะเก็บเอาไว้เลือก

พวกมึงจำไว้นะ
โอกาสที่พวกมึงรอคอยมันไม่ได้ตลอดเวลา
ถ้าวันหนึ่งมึงเห็นมันลอยอยู่ เอื้อมมือออกไปให้สุดแขน

แล้วคว้ามันเอาไว้  กำมันให้แน่น 

อย่าให้มึงต้องเสียใจกับโอกาสที่ลอยหลุดไป
ทั้งๆที่มึงได้โอกาสในการจับมันไว้

รอให้เวลาวุ่นวายพวกนั้นมันผ่านพ้นไป
แล้วเราจะไปแรดกันนะ ๕๕๕

---------------------------------------------------------------

เรื่องที่สอง

ตอนนี้เราเหลือเวลากี่วัน
ถึง 80 อยู่ไหม

เวลามันผ่านไปเร็วมาก
นั่งดูวีดีโอไอ่ฝนสมัยพวกเรายังเด็กๆเอ๊าะๆ

ตลกดีหวะ  ตอนนี้อืดกันซะ

ฮาาาา

กูเชื่ออะไรอย่างหนึ่งที่กูพบมันมา

มิตรภาพของเพื่อนที่คบกันบนความสุข มันเบาบางและเลือนหายไปอย่างง่ายดาย
แต่มิตรภาพของเพื่อนที่คบกันบนความทุกข์ เราเข้าใจกัน เราอยู่ด้วยกัน
ไม่ใช่แค่เวลาที่ใครสักคนมีความสุข เราอยู่ด้วยกันตลอด

ไม่ว่าทุกข์หรือสุข

มึงรู้ไหม  มันทำให้มิตรภาพของเราแข็งแรงและยั่งยืน

ถึงแม้กูจะไม่ใช่คนดีมากมายอะไร
ถึงแม้หลายๆทีกูจะทำตัวเลวๆงี่เง่า

แต่อย่างน้อยกูก็เห็นพวกมึงเป็นเพื่อนนะ
กูรักพวกมึงนะ

๕๕๕

ขอบคุณและขอโทษ

ปล.

คิดถึงวันที่เราคุยเอ็มกันครั้งแรก  คุยในเว็บบอร์ด มีตติ้ง  ค่าย  ความทรงจำมันเฮสกี้หวะ ๕๕๕
ถึงแม้เราจะต้องสนิทกันด้วยเหตุบังคับ  เพราะมีกันมาแค่ 12 คน
แต่กูเชื่อว่าส่วนดี และส่วนเสีย ของทุกคน

ข้อแตกต่างทุกประการ
"มันทำให้เราเข้ากันได้"

เห้อออ
อารมณ์พร่ำเพ้อ  ไม่ได้หวังว่าใครจะอ่านแล้วเข้าใจนะ ๕๕๕

เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่จำเป็นต้องพูด
ใช่ไหมฝน :)